گردن به کمند ستمی دارد شیر

در چشم ترش سایه ای از جنگل دور

ای وای خدایا چه غمی دارد شیر

به جای ان جغد در تنهایی مینالد

ان جغد که از روز خود می هراسد

و من از فردای خود

ان فردایی که در انتظارش هستم

تا تو را لحظه ای ببینم

و منمیهراسم از لحظه ای که

تو را بعد از ان همه انتظار

دیگر نبینم....

نمیدانم به کدام قرار نا خوانده

 فرا خوانده شده ام

که از شیپور روز

مارش ماتم

نواخته میشود.

و گم می شود

تفاوت تصویر و اصل

دیگر چه فرق میکند

کدام نا مهربان تر است

تو

که یگانه ای با یادت

یا من

که مهربان به یادت نمی اورم

پرسه میزنند این پیرامون

فراموشی می اید و پا ورچین

خیمه اش را بر پا میکند خاکستری

و هر بار اتش میگیرد چادرش

از شعله سبز یک یاد

 نه راه ماندنم

مانده ام با این دل دربه در چه کنم

اینه فروش شهر کوران شدم

&: به یاد گذشته های گذشته

ای اشک اهسته بریز که غم زیاد است

سکوت کرد و رفت

و من سالهاست

همچنان منتظرم

شاید روزی بشکند این سکوت تلخ